SoM LanD

เราเริ่มต้นจากทารก เด็กเล็ก

เตาะแตะ

ตั้งไข่ เดินได้ช้าๆ จนกระทั่งขาแข็ง

เดินได้เร็วขึ้น

เมื่อเวลาผ่านไป..

ความเร็วลดลง

เราจะเดินได้ช้าลง

เตาะแตะ

กลับมาคลาน

และนอนนิ่งๆเหมือนทารก

.

.

.

บางครั้งคนเราก็ไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่านี้

เราเห็นผู้ชายคนนี้หน้าตึกที่ทำงาน

เห็นแล้วนึกอิจฉา

ในกรุงเทพมหานครแห่งนี้ จะเอาพื้นที่ตรงไหนนอนดูฟ้าได้

ในขณะที่ชาวบ้านกำลังเดินทางกลับบ้าน

รถติดอยู่บนถนน

แต่พี่คนนี้นอนกลิ้งไปกลิ้งมา เกาสะดือ สบายใจเฉิบ

...

บางครั้งก็แอบคิดเหมือนกันนะ

ว่าถ้าเราไม่ได้ต้องการอะไร เราจะมีความทุกข์มั๊ย

หากเราอยากนอนตรงไหนก็นอนได้

อยากกินอะไรก็ได้กิน

ถึงวันนี้น เงินก็ไม่มีค่าซะแล้วล่ะ

...

ดาวบนฟ้า

คิดอะไรเรื่อยเปื่อย

ไม่ต้องรอเงินเดือน

ไม่ต้องผ่อนคอนโด

ไม่ได้อยากได้รถยนต์

...

ถึงวันนี้นจริงๆ

ทุกคนคงมีสายตาไปมองคนข้างๆ

ไม่ได้มองแต่ปลายเท้าตัวเองที่หวังแต่จะก้าวไปข้างหน้า

...

วันนี้ได้หนังสือใหม่มาสองเล่ม

หนึ่งในนั้นคือเล่มนี้

สืบเนื่องมาจากที่ได้รับรู้ที่มาที่ไปของคอนเสิร์ต love is hear

และข้อสงสัยที่เกิดมาตลอด

ทำไมนะคนตาบอดถึงยิ้มได้ลึกกว่าคนตาดี

ไม่ต้องมาสายตาคอยมองค้อนคนที่ทำไม่ถูกใจ

ไม่ต้องหันไปมองหน้าไอ้คนที่ขับรถปาดหน้า

แค่นี้ก็คงมีความสุขแล้วมั๊ง

...

วันศุกร์นี่มันสุขจริงๆนะ